Marian Martin: “Egokitzapena gogorra izan zen, baina emaitza ederra”

Marian Martin ikastetxeko ama da eta bere 2 urteko semea pasa den ikasturtean hasi zen gure haurtzaindegira etortzen.


Zure semea, Adrian, 2 urteko gelan dago, eta urte batekin hasi zen gurekin. Nola sentitu zineten?

Adrian hemen hasi zen urtea bete berritan. Nahiz eta bere amamaren laguntza izan umea zaintzeko, aitak eta biok garbi geneukan eskolatzea oso garrantzitsua dela bere garapenerako. Haurrek haurrekin egon behar dute.

 

Egokitzapena oso gogorra izan zen. Adrian beti barrez ari zen haurra izan da, ez zuen ia negarrik egiten, ez zen sekula gaixorik jarri, ezta katarro soil bat ere. Horregatik ez geneukan sekula hainbeste negar egiten ikusita. Lehen egunean, penaz joan nintzen hemendik, erabaki okerra hartu genuela pentsatuaz.

 

Baina gero zuek zintuztedan, beti izaten baitzenuten irribarre bat, besarkada bat kontsolatzeko, keinu bat guganako, hitz goxoak… eta poliki-poliki lortu genuen. Esperientzia zaila izan zen, baina emaitza ederra izan zen.


 

Guretzat pozgarria izan zen Adrianen bilakaera ikustea, baina martxoaren 13an denok etxera joan behar izan genuen. Nola bizi zenuten une hura?

 

Hasiera batean, egoeraren alde positiboa ikusten saiatu ginen. Txikiarekin segundo bakoitza gozatzen saiatu ginen, opari gisa hartu genuen berarekin hainbeste denbora egon ahal izatea. Baina noski, asteak aurrera joan ziren, eta egoera ez zen normaltasunera itzuli. Eta batzuetan estututa sentitzen ginen, ez genekielako benetan ondo ari ginen, edo batzuetan baliabiderik gabe geratzen ginelako.

 

Baina berriro agertu zineten zuek, etxetik lanera itzuli zineten, eta asko lagundu zeniguten. Egunero jarduera desberdinak genituen, abestiak, errezetak edo eskulanak eskaintzen zenizkiguten, bideo-deiak eta haurrek zuek ikusten jarraitzeko egiten zenituzten bideoak, pantailaren bidez bada ere. Eta gu alde horretatik oso babestuta sentitu ginen.

 

Konfinamenduak gero bere ondorioak ere izan zituen…

 

Batez ere, nik Adrianengan nabaritu nuena zera izan zen, kalera irteten hasi ginenean, beste haur batzuk hurbiltzen zitzaizkionean izutu egiten zela. Ez hainbeste helduekin, baita ere, baina batez ere haurrekin, beldurtuta moduan zegoen. Hilabete asko ziren aitarekin eta amarekin bakarrik.

 

Horren guztiaren ondoren, zalantza askorekin ikasturte berri bati ekin genion. Zer moduz?

 

Guk etxean nahiko argi geneukan eskolak hastean Adrian, ahal izanez gero, itzuli egingo zela, behar zuelako.

 

Zuekin izan genuen lehen hartu-emana tutoreen bileran izan zen, eta, egia esan, beldurrez eta kezkaz irten nintzen. Izan ere, hedabideetan beti hitz egiten zuten talde txikiei buruz, talde burbuilatsuei buruz, eta, bat-batean, gure errealitatea bestelakoa izango zela ikusi genuen; hiru talde, 18 umerainokoak eta elkarrekin egongo zirela. Ez genuen ezer ulertzen.

 

Baina etxean hitz egin genuen, eta beti Adrianentzat onena zena pentsatuz eta aurreko urtean izan genuen esperientzia ona oinarri mmoduan hartuta, saiatzea erabaki genuen. Eta pixkanaka beldur horiek desagertu egin dira. Lehenik eta behin, nire ikuspuntutik, ikastetxeak kutsatzeak prebenitzeko neurriak hartu dituelako, eremu komunen banaketatik jantokiko ikasgela birkokatzeraino, eta baita, oro har, profesionalok eta gurasook oso ondo egiten ari garelako ere. Eta lortzen ari gara urte normala eman dezala, gutxienez saiatzen gara.

 

Onartu behar dut hartu dugun erabakirik onena izan dela. Izan ere, lehen esan dudan bezala, beste haur batzuk hurbiltzen zaizkionean Adrianek negar egiten zuela ikustetik, orain ikaskideekin gozatzen ikustera, jolasten ikustera, ikaskideei besarkadak ematera pasatzea izugarri pozgarria da niretzat. Beraz, nik berriro ere, eskerrak eman nahiko nizkizueke.

Kategoria:

Etiketak: ,

Gure newsletter-era harpidetu nahi duzu?


egitasmo estrategikoa


Lotura duten berriak


×